| доверенность | litterae [arum, fpl] procuratoriae; auctoritas [atis, f]; testimonium [ii, n]; |
| * лицо, которому выдана доверенность | mandatarius; |
| * лицо, выдающее доверенность | mandator; |
| * по доверенности | per procuram; |
| доверие | fides [e]i, f; fidentia [ae, f]; confidentia [ae, f]; fiducia [ae, f]; |
| * внушать доверие | fidem facere; |
| * заслуживать доверия | fidem merere; |
| * достойный доверия | fidem merens; |
| * заслуживать доверие | habere fidem; |
| * оказывать доверие | fidem tribuere; |
| * внушать доверие | fidem facere; |
| * из доверия к тебе | fiduciв tuв; |
| * пошатнувшееся доверие | fides afflicta; |
| * пользуясь доверием, обмануть кого-л.; злоупотребить чьим-л. доверием | per fiduciae rationem fraudare aliquem; propter [per] fidem decipere aliquem; |
| * относиться с доверием к людям | confidentiam afferre hominibus; |
| * отказать кому-л. в доверии | damnare fidem alicujus; |
| * слушать нужно все, но не спешить с доверием | nil spernat auris, nec tamen credat statim; |
| довериться | concredere [o, credidi, creditum] fidei alicujus; |
| * довериться вероломным врагам | se perfidis hostibus credere; |
| доверху | ad summum; |
| довершать | consummare, 1; complere [e]o [e]vi [e]tum; exsequi, or, secutus sum (incepta; aliquid usque ad extremum); |
| * довершить что-л. | summam manum imponere alicui rei; |
| доверчивость | credulitas [atis, f]; |
| доверчивый | credulus [a, um]; |
| довершать | conficere, io, feci, fectum; perficere; cumulare, 1; consummare, 1; |
| доверять | fidere, o, fisus sum; fidem habere [eo, ui, itum], tribuere [o, ui, utum], adjungere [o, nxi, nctum], ferre [fero, tuli, latum] (alicui); confidere (de aliqua re); credere, o, didi, ditum (utrumque vitium est et omnibus credere et nemini); concredere (alicui aliquid); mandare, 1 (alicui consulatum, imperia); |
| * не доверять кому-л. | abrogare alicui fidem; |
| довести, доводить | perducere, o, xi, ctum; agere,o [e]gi, actum (aliquem ad [in] aliquam rem); |
| * довести до абсурда | ad absurdum reducere; |
| * довести до конца | absolvere; exsequi (aliquid usque ad extremum); |
| * довести до сведения | in notitiam perferre; certiorem facere; |
| довод | argumentum [i, n] (a. est ratio, quae, quod est dubium, per id quod dubium non est, confirmat довод есть основание, подтверждающее сомнительное несомненным); ratio [onis, f]; documentum [i, n]; |
| * веские доводы | argumenta gravissima; |
| * неопровержимые доводы | argumenta irrefutabilia; |
| * решающий довод | summum argumentum; |
| * опираясь на эти доводы | his rationibus fultus; |
| * приводить доводы в пользу… | afferre rationes pro (contra)…/ afferre argumenta; |
| * доводы и выводы | argumenta et rationes; |
| доводить | perducere, o, xi, ctum; redigere, o [e]gi, actum; perficere, io, feci, fectum; revocare, 1; commovзre [e]o, movi, motum; |
| * доводить до всеобщего | сведения vulgare; promulgare; |
| * доводить до конца | transigere; expugnare; patrare; |
| * доводить до чего-л. | adigere; committere; adducere; deducere; |
| довольно | sat(is); bene; affatim; |
| * довольно словесных препирательств | verbis velitationem fieri compendii volo; |
| довольный | contentus [a, um] (parte debiti contentum esse); satur, ura, urum; |
| * быть довольным собой | placere sibi; |
| * земледельцы, довольные (довольствующиеся) малым | agricolae parvo beati; |
| довольствоваться | satis habere; |
| * не довольствоваться | parum habere; |